ARS HORME

 Ars Horme to autorska koncepcja malarska Bogusława Szwacza, którą zaczął wprowadzać w życie po okresie „odwilży” w 1956 roku.

Początkowo była ona odpowiedzią na socrealistyczne naciski na sztukę. Artysta jednakże wprowadził do niej elementy filozofii oraz dydaktyki,
które konsekwentnie doskonalił do końca swych dni, co przełożyło się na ostateczny kształt koncepcji. 

W okresie wcześniejszym artysta zainspirowany twórczością paryską lat 40. eksperymentował z kubizmem, impresjonizmem oraz tworzył w stylu informel.
Po roku 1955 zarzucił wszystko na rzecz abstrakcji, co doprowadziło do powstania „Sztuki poruszania wyobraźni”, czyli Ars Horme.

Do autorskiej twórczości zaliczają się: rysunki, akwarele i grafiki składające się na nazywane przez artystę „Ars-Hormegrafy”, obrazy – „Ars-Hormegramy” oraz wielkoformatowe dzieła – „Ars-Hormegryfy”.

Artysta przetwarzał pismo chińskie oraz litery pisma hebrajskiego i arabskiego, tworząc z nich podstawowy element uzupełniający, komentujący malarskie tło.
Punkty, piktogramy, symbole i linie ułożone w pionowe i poziome układy na płótnie według swoich zasad zbierają się, tworząc konstelacje.
Mają oddawać cud mikroorganizmów widzianych pod mikroskopem, ukazywać mądrość i prawidłowość materii (nazywanej przez Szwacza Logosem - energią) oraz jej celowość.
Koncepcja Ars Horme tworzy zupełnie autonomiczny świat łączący przedstawienie kultury ludzkiej w postaci znaków orientalnego pisma w połączeniu z wszechobecną naturą.

Nowopowstały nurt wynikł z potrzeby przeciwstawienia się zafałszowaniu sztuki, zaniku rzemiosła, oraz wszystkiego co reprezentował swoją filozofią oraz twórczością Marcel Duchamp.
Należy do tego również zdegradowanie wyjątkowości dzieła sztuki, które w XX wieku było już zupełnie odarte z wartości duchowych oraz estetycznych.
Ars Horme ma na celu pogłębianie harmonii człowieka ze światem zewnętrznym, pobudzenie jego wyobraźni.
W opozycji do brutalności sztuki obecnej, ma otworzyć swych odbiorców na otaczającą naturę i kosmos.

Obrazy tworzone w duchu Ars Horme charakteryzują się również muzyczną wymową.
Autorską koncepcję Szwacz zbudował na przemyślanym połączeniu muzyki i słów oraz ich wzajemnych relacjach.
To zapis abstrakcyjnej myśli oraz zastąpienie wizerunku logiką atomów jako elementarnych cząsteczek, z których zbudowany jest świat oraz wszelka materia.
Rozróżnienie płaszczyzny kolorystycznymi dominantami postępuje płynnie, jak rymy. Przestrzeń obrazu jest również dodatkowo akcentowana zmienną fakturą.
Abstrakcyjne myślenie o obrazie jest skutkiem naukowego podejścia do świata, co ma bezpośredni związek z okresem wczesnej młodości autora Ars Horme.
Szwacz interesował się wówczas fizyką i astronomią, a nauka skierowała jego umysł na abstrakcyjne tory.

Prócz naukowego zacięcia posiadał również talent muzyczny – grał w orkiestrze symfonicznej, gdzie poznawał nuty oraz tworzył kompozycje smyczkowe.

W roku 1988 wydał również dwa tomiki poezji, wybór z kilku tysięcy sonetów, które tworzył niemal każdego dnia.

Takie połączenie zainteresowań, było gruntem dla autorskiego nurtu.

Teoria Ars-Horme stała też u podstaw metody dydaktycznej Szwacza, który od lat 60. uczył rysunku na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie.

W 1977r. na plenerze w Osiekach artysta wygłosił Manifest, prezentujący założenia Ars Horme. 

Wśród założeń manifestu znajdowały się postulaty głoszące, iż sztuka Ars Horme jest inna, niż to co dotychczas było w plastyce.
Nie polega ona na spontanicznych odruchach wyobraźni lecz na ukierunkowaniu jej.